Gepard. O kocie bez butów, który wyprzedzi cię na autostradzie.

0
455
Cheetah (Acinonyx jubatus) pouncing, endangered, Africa

Gepard szybki i dziki

Wyobraź sobie, że jedziesz autostradą A 4 z Krakowa do Katowic. Utrzymujesz stałą prędkość 100 kilometrów na godzinę, słuchając przy tym relaksującej muzyki. A teraz wyobraź sobie, że patrzysz w prawo gdzie wzdłuż barierek ochronnych wyprzedza cię kot. Nie ten nasz europejski potocznie zwany dachowcem, ale najprawdziwszy, jedyny nie ryczący gatunek dzikiego kota jakim jest gepard.

Oczywiście o ile gepard przy drodze szybkiego ruchu to tylko wizualizacja o tyle sam manewr wyprzedzenia auta jest jak najbardziej możliwy. Główną bronią tego dzikiego kota, który nie potrafi schować pazurów jest bowiem [b]prędkość[/b]. Nawet 113 kilometrów na godzinę, czyli dwukrotnie szybciej niż dozwolona prędkość w terenie zabudowanym. Szybciej niż Usain Bolt obecny rekordzista świata w sprincie na dystansie 100 i 200 metrów osiągający „jedynie” 45 kilometrów na godzinę. Wynik ten daje pierwsze miejsce czyniąc geparda najszybszym ssakiem śródlądowym. Jeśli chciałbyś rzucić mu wyzwanie powinieneś udać się w rejony Afryki południowej bądź Iranu.

Od początku pod górkę

Pomimo takich prędkości gepardowi nie udaje się uciec od mnóstwa zagrożeń jakie na niego czyhają. Jeszcze na początku zeszłego stulecia światowa populacja geparda liczyła ponad 100 tysięcy sztuk. Dzisiaj spadła do skromnej liczby 12 tysięcy osobników. To wyjątkowe zwierzę od początku swojego istnienia zmaga się z przeciwieństwami losu. Cechuję się najniższym stopniem zróżnicowania genetycznego w przyrodzie. Pierwsze wąskie gardło (z języka angielskiego określane mianem bottle neck) przedstawicieli tych dzikich kotów miało miejsce w epoce zlodowaceń. [b]Wąskie gardło[/b], czyli epizod znacznego zmniejszenia liczebności populacji wśród danego gatunku. Jego skutkiem jest zmniejszenie się różnorodności genetycznej populacji. To z kolei ogranicza możliwości adaptacji do środowiska i stwarza zagrożenia, takie jak choroby zakaźne czy pasożyty. Gdy liczebność populacji spadnie poniżej wartości krytycznej, gatunku nie da się utrzymać.

W wyniku tego zjawiska wszystkie obecnie żyjące gepardy są ze sobą genetycznie powiązane. Choroba która może zabić jednego z nich może zabić całą populację. Być może dlatego gepardy rozmnażają się zdecydowanie liczniej od innych dużych kotów. W Polskich warunkach podobnie małe zróżnicowanie genetyczne cechuje żubry, których cała populacja wywodzi się zaledwie od 12! osobników co sprawia, że również są szczególnie wrażliwe na choroby np. pryszczycę.

Siła natury i wola przetrwania

Elastyczny kręgosłup w połączeniu ze sprawnymi nogami sprawiają, że gepard pokonuje 6 metrów jednym skokiem wykonując 4 skoki na sekundę. Stałe pazury i twarde poduszki przyczepiają się do podłoża. Liczba oddechów wzrasta z ok. 60 do 150 na minutę, a to wszystko dzięki powiększonym nozdrzom, sercu oraz płucom. Wszystkie te wyjątkowe cechy oraz wrodzona wola przetrwania za wszelką cenę sprawiają, że ten drapieżny ssak, który [b]atakuje jedynie uciekające ofiary[/b] nie poddaje przeciwnościom losu. Dzięki temu nadal będziemy mogli podziwiać te wyjątkowo piękne i szybkie zwierzęta nie tylko w ogrodach zoologicznych ale także na wolności.

PODZIEL SIĘ